ดวงอาทิตย์สีฟ้าในวันสุนทรภู่ ความบังเอิญที่ไม่ได้คิดไว้ก่อน

วันนี้เป็นวันแรก

ที่ส่งหนังสือ

ดวงอาทิตย์สีฟ้า

เข้าไปขายในระบบออนไลน์

ในรูปแบบหนังสืออิเล็กทรอนิกส์

หรือที่เรียกกันง่าย ๆ  ว่า

E-book


"ดวงอาทิตย์สีฟ้า"

เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น-สั้น

๑๐  เรื่อง

ที่นำมาจากนิทานจัญไร

และเพิ่มเข้าไปใหม่ด้วย

ซึ่งเป็นเรื่องคัดสรรแล้ว

และเป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าพึงพอใจ

ทั้งหมด

แน่นอน

คนอื่นอาจจะไม่พึงพอใจเหมือนข้าพเจ้า

เนื้อหามีให้อ่านฟรีหนึ่งบท

ที่ลิ้งค์ด้านข้าง

ตั้งราคาต่ำ ๆ

เพราะไม่อยากขายแพง

อยากให้คนอ่านเยอะ ๆ

หนังสือที่ดีไม่ควรราคาแพง

หนังสือเล่มมันแพงเพราะกระบวนการผลิต

แพงเพราะระบบหนังสือ

ที่ต้องมีหน้าร้าน

มีสายส่ง

แต่อีบุ๊ค  มันไม่เป็นอย่างนั้น

มันลดทอนกระบวนการหลายอย่าง

และประหยัดทรัพยากรหลายอย่าง


ไม่อยากทำหนังสือเล่มหนา

เพราะคนสมัยใหม่

นิยมความสั้นง่าย

ข้าพเจ้าอาจคิดไปเอง

ดังนั้น

เหตุผลที่สองก็คือ

ข้าพเจ้าไม่ชอบอ่านหนังสือเล่มหนา

รู้สึกมันค้างคาเวลาอ่านไม่จบ

และพาลไม่เป็นอันทำมาหากินอย่างอื่น

หนังสือเล่มเล็ก ๆ

บาง ๆ

เรื่องสั้น ๆ

กระแทกใจ

อ่านจบในเวลาไม่กี่นาที

เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าชอบ

แน่ล่ะ

ข้าพเจ้ามีนิยาย

ซึ่งยาว

แต่นั่นแหละ

ถ้าเทียบกับนิยายส่วนใหญ่ในท้องตลาดแล้ว

นิยายของข้าพเจ้า

สั้นกว่ามาก

และอ่านจบภายในหนึ่งวัน

แม้จะอ่านช้า ๆ  ก็ตาม

ความสั้นไม่ได้แปลว่าเร็ว

เราสามารถอ่านมันช้า ๆ

ค่อย ๆ  อ่าน

ค่อย ๆ  ซึมซับ

นั่นมันหมายถึงว่า

คนเขียนเขียนไปในทำนองนั้นด้วย

คือเนิบช้า


คิดว่า

วันหลังค่อยโชว์ปกก็แล้วกัน

วันนี้เกริ่นแค่นี้ก่อน

ท่านใดต้องการดาวน์โหลดไปไว้อ่าน

คลิกที่ลิ้งค์  ebook.in.th  ทางขวามือสุดได้เลยครับ

ไว้ว่าง ๆ

จะเอามาแปะให้คลิกง่ายกว่านี้

และตอนนี้

ก็กำลังจะทำอีกเล่ม

"ผลส้มสีน้ำเงิน"

ในรูปแบบอีบุ๊ค

โปรดติดตาม


ธัชชัย  ธัญญาวัลย
๒๖  มิถุนายน  ๒๕๕๕

วันสุนทรภู่

นิทานจัญไร : ผู้ชายสองคนกับผู้หญิงหนึ่งคน

ผู้ชายสองคนกับผู้หญิงหนึ่งคน

เมื่อไม่นานมานี้ มีผู้ชายสองคน กับผู้หญิงหนึ่งคน

ผู้ชายคนที่หนึ่ง บอกกับผู้หญิงว่า “ฉันรักเธอ”

ผู้ชายคนที่สอง บอกกับผู้หญิงว่า “ฉันรักเธอมากกว่าผู้ชายคนที่หนึ่ง”

ผู้หญิงตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเลือกใคร เพราะเธอรักผู้ชายทั้งสองคนเท่ากัน

วันหนึ่ง ผู้หญิงบอกกับผู้ชายคนที่หนึ่งว่า

“เธออยู่เฉย ๆ ฉันจะหาวิธีพิสูจน์ว่า ผู้ชายคนที่สองรักฉันจริงหรือเปล่า”

วันต่อมา ผู้หญิงบอกกับผู้ชายคนที่สองว่า

“เธออยู่เฉย ๆ ฉันจะหาวิธีพิสูจน์ว่า ผู้ชายคนที่หนึ่งรักฉันจริงหรือเปล่า”

ผู้ชายคนที่หนึ่งและผู้ชายคนที่สองอยู่เฉย ๆ ตามคำบอกของผู้หญิง

ไม่นานนัก

ผู้หญิง : กินยานอนหลับตาย

ผู้ชายคนที่หนึ่ง : ร้องไห้คร่ำครวญ เสียใจที่ผู้หญิงตาย

ผู้ชายคนที่สอง : เฉย ๆ ไม่ร้องไห้ และคร่ำครวญที่ผู้หญิงตาย

หนึ่งเดือนต่อมา

ผู้ชายคนที่หนึ่ง : ยังคงร้องไห้คร่ำครวญเสียใจที่ผู้หญิงตาย

ผู้ชายคนที่สอง : ทำงานหนักทุกวัน ๆ

ในที่สุด ผู้ชายคนที่สองสามารถทำน้ำยาชุบชีวิตขึ้นมาได้สำเร็จ

ผู้ชายคนที่สองชุบชีวิตผู้หญิงขึ้นมา

ทันทีที่ผู้หญิงฟื้น เขาบอกกับผู้หญิงว่า “ฉันรักเธอที่สุด”

ทันทีที่ผู้ชายคนที่สองพูดจบ ผู้หญิงถามว่า “ผู้ชายคนที่หนึ่งอยู่ที่ไหน”

ผู้ชายคนที่สองตอบว่า “เขาตายแล้ว เพราะตรอมใจ”

ผู้หญิงร้องไห้คร่ำครวญถึงผู้ชายคนที่หนึ่ง และขอร้องให้ผู้ชายคนที่สองชุบชีวิตเขาขึ้นมา

ผู้ชายคนที่สองต้องทำตามคำขอร้องด้วยเหตุว่ารักผู้หญิงมาก

ผู้ชายคนที่หนึ่งถูกชุบชีวิตขึ้นมา

ทันทีที่ฟื้น ผู้ชายคนที่หนึ่งบอกกับผู้หญิงว่า “ฉันรักเธอ แต่งงานกับฉันเถอะ”

ผู้หญิงตอบว่า “ตกลง”

วันแต่งงานมาถึง

ผู้ชายคนที่หนึ่งกับผู้หญิง : ยิ้มร่าเริงอย่างมีความสุขในวันแต่งงาน

ผู้ชายคนที่สอง : เฉย ๆ ไม่ยิ้มร่าเริงหรือโศกเศร้า

หลังจากนั้นหนึ่งวัน

ผู้ชายคนที่สอง เดินเข้าไปหาผู้หญิงและถามว่า “ทำไมเธอเลือกแต่งงานกับผู้ชายคนที่หนึ่ง ทั้งที่ฉันชุบชีวิตเธอขึ้นมา”

ผู้หญิงไม่ตอบ ได้แต่ยิ้มให้เขา

หนึ่งเดือนต่อมา

ผู้ชายคนที่หนึ่งกับผู้หญิง : อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

ผู้ชายคนที่สอง : ทำงานหนักทุกวัน ๆ

หนึ่งวันหลังจากหนึ่งเดือน

ร่างของผู้ชายคนที่หนึ่ง ผู้ชายคนที่สอง และผู้หญิง แหลกเละและกระจุยกระจายไปทั่วห้อง เนื่องมาจากระเบิดที่ผู้ชายคนที่สองทำขึ้น

ธัชชัย  ธัญญาวัลย  (ทิวฟ้า ทัดตะวัน)

หนังสือรวมเรื่องสั้น  "นิทานจัญไร"  มีวางจำหน่ายแล้ว

ติดตามรายละเอียด  คลิกที่นี่

นิทานจัญไร : มะเร็งความรัก

มะเร็งความรัก

เมื่อไม่นานมานี้ มีชายคนหนึ่ง เป็นชนชั้นกลางในสังคม ทำงานบริษัท รับเงินเดือน อยู่บ้านจัดสรร มีลูกหน้าตาน่ารักสองคน มีภรรยาสวยมากหนึ่งคน

เขาตื่นนอนตั้งแต่ตอนเช้ามืด ขับรถไปส่งลูกที่โรงเรียน ไปส่งภรรยาที่ที่ทำงาน จากนั้นจึงวกกลับมาบริษัทของตัวเอง

ทำงานแปดโมงเช้า เลิกงานหกโมงเย็น หลังเลิกงาน ขับรถไปรับลูกที่โรงเรียน รับภรรยาที่ที่ทำงาน ซื้อกับข้าวถุง กลับบ้าน กินข้าวเย็น จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำภารกิจของตัวเอง

เขา : ทำงานที่แบกมาด้วยจากบริษัท

ภรรยา : ทำงานที่แบกมาด้วยจากที่ทำงาน

ลูกคนที่หนึ่ง : ทำการบ้านหรือเล่นอินเตอร์เน็ตหรือดูทีวี

ลูกคนที่สอง : ดูทีวีหรือทำการบ้านหรือเล่นเกมคอมพิวเตอร์

เป็นเช่นนี้ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์

วันเสาร์

เขาและภรรยา : ไปทำงานตามปกติ

ลูกคนที่หนึ่ง : ไปเรียนกวดวิชาและเที่ยวกับเพื่อน

ลูกคนที่สอง : ไปเที่ยวกับเพื่อนและเรียนกวดวิชา

วันอาทิตย์

เขา : ตื่นสาย

ภรรยา : ไปซื้อของหรือไปคุยกับเพื่อน

ลูกคนที่หนึ่ง : ไปเรียนกวดวิชาและเที่ยวกับเพื่อน

ลูกคนที่สอง : ไปเรียนดนตรีแล้วไปว่ายน้ำต่อ

เป็นอย่างนี้ทุกวันเสาร์-อาทิตย์

นานแสนนาน

วันหนึ่ง ( ซึ่งเป็นวันอาทิตย์ )

ผู้ชายคนนี้ไม่สบาย จึงไปหาหมอตรงคลินิกหน้าหมู่บ้านโดยมีภรรยาอยู่ไม่ห่าง

หลังการตรวจอย่างละเอียด หมอบอกกับเขาว่า

“คุณเป็นโรคมะเร็งความรัก”

เขาตกใจมาก

“ผมจะตายมั้ยครับหมอ ผมอยู่ได้อีกกี่วันครับ ผมต้องทำตัวอย่างไรบ้างครับ หมอช่วยผมด้วยนะครับ ผมมีลูกและภรรยาต้องดูแล ลูกผมยังเด็ก ผม....” คำพูดต่าง ๆ ไหลหลั่งพรั่งพรูออกมาจากปากของเขาราวกับรถที่วิ่งบนทางด่วนในช่วงชั่วโมงรีบเร่งของเช้าวันจันทร์

“ใจเย็น ๆ ครับ คุณสามารถมีสุขภาพดีต่อไปได้อีกหลายปี แต่คุณต้องทานยาที่หมอให้ และปฏิบัติตามคำแนะนำของหมออย่างเคร่งครัดนะครับ” หมอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบดูอบอุ่นและอ่อนโยน

รุ่งเช้าวันต่อมา

เขาลาหยุด เขาไม่เคยลางานมาห้าปีติดต่อกันแล้ว เขาเป็นพนักงานดีเด่นและได้รับโบนัสจำนวนมากทุกหกเดือน

หลังจากไปส่งลูกที่โรงเรียน เขาและภรรยาไปสำนักงานเขตเพื่อจดทะเบียนหย่า

‘คุณเป็นมะเร็งความรัก คุณได้รับความรักมากเกินไป คุณต้องอยู่ห่างจากคนที่รักคุณอย่างเด็ดขาด’ เสียงของหมอดังขึ้นในความทรงจำ

ทำธุระเรื่องการหย่าเรียบร้อย เขาไปส่งภรรยาที่ที่ทำงานเป็นครั้งสุดท้าย แล้วกลับบ้านโดยลำพัง

‘คุณต้องอยู่ห่างจากคนที่รักคุณอย่างเด็ดขาด’ เสียงของหมอยังก้องกังวาน

เขาไม่อยากหย่ากับภรรยาเลย

‘ชีวิตคุณมีค่ามากนะคะ’ ภรรยาบอกเขา ‘สักวันคุณจะต้องหาย แล้วเราจะกลับมาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเหมือนเดิม’

‘แต่ทำไมต้องหย่าด้วย แค่แยกกันอยู่ก็น่าจะพอ’ เขาพูดทั้งน้ำตา

‘ฉันจะได้รู้สึกว่าไม่มีความรักให้คุณแล้วยังไงล่ะคะ ความรักที่คุณได้รับก็จะลดลง แล้วคุณก็จะหาย จำที่หมอพูดไม่ได้หรือ’

ภรรยารับเลี้ยงดูลูกทั้งหมดเพียงคนเดียว โดยให้เหตุผลว่าลูกก็รักเขามากเช่นกัน หากไม่พาไปให้ห่างจากเขา การที่หล่อนแยกทางกับเขาคงไม่เป็นประโยชน์อันใด

หลังจากนั้น

เขาอยู่คนเดียว ปราศจากภรรยาและลูก เขาเหงามาก อาการของเขาทรุดลงเรื่อย ๆ

ในที่สุด

เขาก็ตายจากโลกนี้ไป

ภรรยาและลูกของเขา กลายเป็นภรรยาและลูกของหมอเรียบร้อย

ธัชชัย  ธัญญาวัลย (ทิวฟ้า  ทัดตะวัน)

หนังสือรวมเรื่องสั้น  "นิทานจัญไร"  มีวางจำหน่ายแล้ว

ติดตามรายละเอียด  คลิกที่นี่